Duitse aanval op Nederland in 1940

Met de Duitse aanval op Nederland in 1940 begon op 10 mei voor Nederland de Tweede Wereldoorlog. Duitsland viel gelijktijdig ook Luxemburg en België binnen, als onderdeel van Fall Gelb. Aan de Peel-Raamstelling en op de Grebbeberg kon het Nederlandse leger geen stand houden. Een Duitse aanval op Den Haag door parachutisten werd afgeslagen. Als extra drukmiddel besloot het Duitse opperbevel daarom tot een bombardement op Rotterdam, op 14 mei 1940. Mede vanwege de Duitse dreiging met verdere bombardementen, op de steden Utrecht, Amsterdam, Den Haag en Haarlem, capituleerde in de nacht van woensdag 15 mei de Nederlandse land- en luchtmacht.

Opperbevelhebber generaal Henri Winkelman tekende de Nederlandse capitulatie. Aan Duitse zijde was generaal Georg von Küchler de hoogste officier. De capitulatie gold niet voor de provincie Zeeland, waar Franse, Belgische en Nederlandse troepen nog enkele dagen streden, totdat op 17 mei 1940, na het bombardement op Middelburg, de strijd in Zeeland ook werd opgegeven. De hieropvolgende Duitse bezetting van Nederland zou vijf jaar gaan duren met uitzondering van een groot deel van Brabant, Eindhoven werd bijvoorbeeld op 18 september 1944 bevrijd daarna stagneerde dit door het mislukken van operatie market garden. Frankrijk capituleerde na de evacuatie van Britse en Franse soldaten uit Duinkerken naar Engeland in 1940, die ternauwernood aan een Duitse omsingeling en gevangenneming ontsnapten. De Duitse militaire bezetting van continentaal West-Europa was daarmee een feit.