Geschiedenis van België

De geschiedenis van België begint officieel in 1830, na de afscheiding van de Zuidelijke Nederlanden van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, de oprichting van de zelfstandige constitutionele monarchie België en de erkenning van deze staat door diverse grote mogendheden.

Het ontstaan van een Belgische publieke discours en de kiemen van de negentiende-eeuwse politieke partijen situeerden echter reeds in de achttiende eeuw, met de Brabantse Omwenteling. Het duurde tot 1839 dat Nederland het verlies van de Zuidelijke Nederlanden erkende. Het koninkrijk België verwierf in 1908 de kolonie Congo, toen de Belgische regering zich de Congo-Vrijstaat toe-eigende; tot dan persoonlijk bezit van de Belgische koning Leopold II.

Tijdens beide wereldoorlogen verbleef België onder Duitse bezetting. In 1919, na de Eerste Wereldoorlog, werd het Belgisch grondgebied in het oosten vergroot met een klein stuk Duitsland, de Oostkantons ofwel Eupen-Malmédy-Sankt Vith, tegenwoordig Oost-België met ruim 70.000 Duitstalige Belgen. Vlaanderen kende na de Tweede Wereldoorlog een groeiende economische welvaart, terwijl de traditionele zware industrie in Wallonië teloorging, en de Europese eenwording tot stand kwam, met Brussel als een belangrijke zetel van Europese instellingen. Groeiende verschillen tussen Vlamingen en Franstaligen leidden tot steeds meer wettelijke hervormingen. Na de officiële vastlegging van de taalgrens in 1963 vielen de toenmalige politieke partijen (christendemocraten en liberalen, als laatsten de socialisten) uiteen in Vlaamse en Franstalige zusterpartijen. De unitaire staat werd in 1980 een federale staat, met drie gewesten en drie gemeenschappen. Voor elk van deze entiteiten werden er parlementen en regeringen gecreëerd.