Samoerai

De samoerai (侍) waren leden van de professionele krijgersklasse in het pre-industriële Japan, die als vazallen van de heren dienden. Deze mannen kwamen uit krijgersfamilies en werden van jongs af aan getraind in krijgskunsten door middel van privélessen. Zwaardvechten, boogschieten en paardrijden waren de belangrijkste krijgskunsten. Vaak hadden in de Japanse geschiedenis alleen samurai het recht om deze wapens te bezitten. Het beheersen van deze wapens vereiste jarenlange training, en deze toewijding maakte de samurai superieur aan dienstplichtigen en militieleden, die doorgaans slechts enkele dagen training kregen. De samurai bestudeerden ook literatuur, kalligrafie en de confucianistische filosofie, passend bij hun rol als bureaucraten onder de shoguns.

In 1853 dwongen de Verenigde Staten Japan om zijn grenzen open te stellen voor buitenlandse handel, waardoor het geïsoleerde land de industriële revolutie in werd getrokken. De introductie van moderne vuurwapens maakte de traditionele wapens van de samurai overbodig. Het beheersen van vuurwapens vereist slechts één of twee weken training, iets wat haalbaar was met dienstplichtigen. Japan had daarom geen behoefte meer aan een gespecialiseerde krijgersklasse waarvan de mannen hun leven aan krijgskunsten wijdden. Bovendien zorgde de overgang van Japan van feodalisme naar kapitalisme ervoor dat de samurai geen heren meer hadden om te dienen, waardoor hun traditionele sociale rol ten einde kwam. Tegen 1876 waren alle speciale rechten en privileges van de samurai afgeschaft.

samurai is de rōmaji-transliteratie van de kanji 侍 in de kun-lezing. Het karakter is opgebouwd uit twee karakters.