Vloekverbod (Nederland)

Een vloekverbod is een verbod op vloeken. Concreter doelt men hiermee op het vloekverbod dat diverse Nederlandse gemeenten hebben ingevoerd door het in de Algemene Plaatselijke Verordening (APV) op te nemen.

Al in de 19e eeuw besloten diverse gemeenten van gereformeerde signatuur een vloekverbod op te nemen in de APV, toen nog Algemene Politieverordening geheten. Dit was een reactie op het uitblijven van nationale wetgeving over het strafbaar stellen van godslastering, waar de in meerderheid liberale politici destijds niets in zagen. De Rijksoverheid vond echter dat het strafbaar stellen van godslastering ook niet de taak van de gemeenten was. Op 3 december 1886 werd daarom bij Koninklijk Besluit de bepaling in de APV van de Friese gemeente Wonseradeel die openbare godslastering verbood, vernietigd wegens strijdigheid met het algemeen belang. Een andere klassieke zaak is het arrest van de Hoge Raad van 14 februari 1922, bekend als "de Wilnisser visser", over een man die het verbod op zondag te vissen uit de APV van de gemeente Wilnis had overtreden. De Hoge Raad verklaarde deze bepaling, die elk vissen op zondag verbood, onverbindend, omdat zij zo ruim was geformuleerd dat zij ook het vissen buiten de openbaarheid verbood en aldus de 'huishouding' (taken en bevoegdheden) van een gemeente oversteeg. Hier was het beginsel van de onsplitsbare wilsverklaring in het geding en niet zozeer de onmogelijkheid om openbaar vissen op zondag te verbieden. Soortgelijke bepalingen werden in andere gemeenten dan ook intact gelaten en in de gemeente Werkendam werd in 1904 zelfs daadwerkelijk iemand veroordeeld op basis van de APV die "misbruik maken van Gods Heiligen Naam" en het "bezigen van Godslasterlijke vloeken" verbood op straffe van een geldboete van 25 gulden.