Cesare Maldini

Cesare Maldini (ur. 5 lutego 1932 w Trieście, zm. 3 kwietnia 2016 w Mediolanie) – włoski piłkarz i trener piłkarski.

W czasie kariery zawodniczej grał na pozycji środkowego obrońcy. Jako zawodnik przez wiele lat był kapitanem Milanu, z którym czterokrotnie zdobył mistrzostwo Włoch i raz – w 1963 roku – Puchar Mistrzów. Po zakończeniu piłkarskiej kariery pracował jako asystent, najpierw Nereo Rocco w Milanie, a później Enzo Bearzota w reprezentacji Włoch, która w tym czasie zwyciężyła w finałach mistrzostw świata. Przez dziesięć lat był selekcjonerem młodzieżowej drużyny narodowej. Trzykrotnie wygrywał z nią mistrzostwo Europy. W latach 1997–1998 był selekcjonerem „Squadra Azzurra”. Po odpadnięciu w ćwierćfinale Mundialu 1998 podał się do dymisji. Na kolejnych mistrzostwach prowadził reprezentację Paragwaju. Był ojcem Paola Maldiniego.

Przez dwanaście lat był środkowym obrońcą i kapitanem Milanu, który pod koniec lat 50. prowadzony przez Nereo Rocca (z Trapattonim, Riverą, Ghezzim i Altafinim w składzie) nie miał sobie równych w Serie A. Ukoronowaniem kariery sportowej Maldiniego był występ na Mundialu 1962 roku z reprezentacją i, przede wszystkim, pierwsze w historii włoskiego futbolu zwycięstwo w Pucharze Europejskich Mistrzów Krajowych rok później. Maldini, jako kapitan „Rossonerich”, pierwszy wzniósł to trofeum i obok napastnika Altafiniego był jedynym piłkarzem Milanu, który grał we wszystkich meczach prowadzących do zwycięstwa, łącznie z finałem, w którym Włosi pokonali 2:1 Benfikę.