Czesław Bojarski

Czesław Jan Bojarski (ur. 10 października 1912 w Łańcucie, zm. 2 maja 2003 w Saint-Sauveur) – polski inżynier, wynalazca i fałszerz pieniędzy.

Ukończył inżynierię budownictwa na Politechnice Lwowskiej, a w 1939 r. architekturę na Politechnice Gdańskiej. Jego losy w trakcie II wojny światowej są częściowo nieznane, według jednej z wersji ewakuował się na Węgry, według innej uciekł z transportu robotników przymusowych i przedostał się do Francji, gdzie wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Po klęsce Francji nie ewakuował się do Wielkiej Brytanii, osiadł w Vic-sur-Cère. Pracował dorywczo, a także opracował m.in. model obrotowego fotela z drewna i korka dozującego, jednak żaden z wynalazków nie przyniósł mu sukcesu finansowego.

W 1945 r. Bojarski przeniósł się do Paryża, jednak w okresie powojennego kryzysu nie był w stanie znaleźć stałej pracy, szczególnie że wobec słabej znajomości języka francuskiego miał kłopoty ze znalezieniem pracy innej niż w charakterze robotnika niewykwalifikowanego. W tym czasie m.in. pracował w fabryce obuwia. W 1946 r. opracował i opatentował własny model szczoteczki do zębów oraz zatyczki do pojemników. W tym okresie stworzył także projekty plastikowego ołówka, nowego typu maszynki do golenia oraz kapsułek kawowych. Do produkcji swoich wynalazków założył przedsiębiorstwo Obtura, jednak firma szybko zbankrutowała, nim zdążył opatentować wszystkie wynalazki. W 1948 r. ożenił się z Suzanne Teissedre, z którą miał dwoje dzieci. W tym okresie żył na utrzymaniu rodziny żony.