Edward Kajdański

Edward Kajdański (ur. 26 listopada 1925 w Harbinie, zm. 10 września 2020) – polski pisarz, dziennikarz i dyplomata.

Urodził się w rodzinie inżyniera, pracującego w cukrowni w Harbinie. Ukończył w grudniu 1942 Gimnazjum im. H. Sienkiewicza w Harbinie, leżącym wówczas na terenie państwa Mandżukuo. W 1944 rozpoczął studia farmacji na Uniwersytecie Północnomandżurskim, które porzucił i w 1945, już po zajęciu Harbinu przez Armię Czerwoną, rozpoczął studia związane z kolejnictwem na Politechnice Harbińskiej, kończąc je w 1951. Od razu po zakończeniu studiów wyjechał do Polski, w ramach repatriacji ludności polskiej. Dzięki płynnej znajomości chińskiego, od 1957 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, a w 1963 otrzymał stanowisko w biurze radcy handlowego w Pekinie, gdzie na różnych stanowiskach pracował do 1975. W okresie 1979–1982 znów był w Chinach, tym razem jako konsul generalny w Kantonie. Następnie wiceprzewodniczący Rady Naukowej Centrum Studiów Azji Wschodniej Uniwersytetu Gdańskiego.

Dorobek literacki E. Kajdańskiego związany jest głównie z Chinami i Polakami działającymi w Chinach. Działalność pisarską rozpoczął w 1957, gdy dwa jego opowiadania przyjęło Polskie Radio. Od 1957 nawiązał współpracę z szeregiem czasopism polskich, m.in. „Poznaj Świat”, „Wiedza i Życie” i „Kontynenty”. Od 1971 wydawał też książki popularnonaukowe i naukowe poświęcone Chinom (wydał ich ponad 30). Część z nich wydał pod pseudonimem Władysław Kański. Oprócz pisarstwa E. Kajdański zajmował się malowaniem obrazów inspirowanych malarstwem chińskim, zilustrował także kilka własnych książek. Miał kilka wystaw autorskich. Po przejściu na emeryturę mieszkał w Trójmieście.