Farerowie

Farerowie (także Farerczycy lub Farerzy, far. Føroyingar) – naród skandynawski zamieszkujący Wyspy Owcze (ok. 45 tys.), a w diasporze przede wszystkim Danię (ok. 20 tys.), Norwegię (ok. 2 tys.) oraz Islandię (ok. 300). Posługują się przede wszystkim językiem farerskim, jednak większość włada także duńskim.

Najnowsze dowody archeologiczne wskazują, że Wyspy Owcze były po raz pierwszy zasiedlone już między IV a VI wiekiem. Analiza zwęglonych ziaren jęczmienia wskazuje na dwie fale kolonizacji przed erą wikingów, z których pierwsza przypadała na wspominany okres, druga na czas pomiędzy VI a VIII wiekiem. Święty Brendan zmarły w 578 roku opisuje wyspę owiec zamieszkiwaną przez duchownych. W 825 żyjący na dworze Karola Wielkiego Dicuil opisywał wyspy położone na północ od Wielkiej Brytanii, zamieszkałe przez irlandzkich eremitów, którzy musieli je opuścić w związku z najazdami normańskich piratów.

Po wypędzeniu eremitów ich miejsce zajęli Normanowie, którzy nazwali archipelag Wyspami Owczymi (Færeyjar), skąd wzięła się nazwa obecnie zamieszkującego je narodu – Farerowie. Początki osadnictwa opisuje zarówno Færeyinga saga, Flateyjarbók, jak i Saga o Olafie Tryggvasonie. Wszystkie wspominają, że pierwszym osadnikiem na archipelagu miał być Grímur Kamban, jednak istnieją pewne rozbieżności chronologiczne. Flateyjarbók stwierdza, że Grímur musiał uchodzić z Norwegii w trakcie rządów Haralda Pięknowłosego (872– 930), a Saga o Olafie Tryggvansonie uznaje, że zamieszkał tam znacznie wcześniej, stwierdza jednak także, że emigracja na Wyspy Owcze nasiliła się w czasie jego rządów. Imigrację z terenów Norwegii potwierdza także kamień runiczny znaleziony w Sandavágur.