I Polska Wyprawa w Himalaje

I Polska Wyprawa w Himalaje – polska wyprawa wysokogórska w Himalajach w 1939.

Przez lata polscy wspinacze eksplorowali i zdobywali szczyty w rodzimych Tatrach. Z czasem wyjeżdżali na wyprawy w Alpy, a w dekadzie lat 30. XX wieku udawali się dalsze rejony świata, np. do Afryki (Atlas, Ruwenzori), Ameryki (Andy), Azji (Kaukaz), a także na Spitsbergen i Grenlandię.

Pierwsza polska wyprawa w Himalaje (inaczej Pierwsza Polska Wyprawa Himalajska) została zorganizowana przez Klub Wysokogórski Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Za cel obrano szczyt Nanda Devi East tj. Wschodni – według ówczesnych pomiarów wznoszący się na wysokość 7430 m n.p.m. (obecnie podaje się, że mierzy 7434 m). Nieudaną próbę jego zdobycia podjął w 1905 dr Thomas G. Longstaff. Wyższy od niego główny szczyt, o wysokości 7816 m n.p.m., został zdobyty w 1936 przez Anglików. PTT złożyło wniosek o zezwolenie na wyprawę do władz brytyjskich i indyjskich w 1935, jednak różne trudności i opóźnienia sprawiły, że zezwolenie nie zostało wydane przez kilka kolejnych lat. Ostatecznie strona polska otrzymała zgodę w marcu 1939. Teoretycznie był to późny termin na podjęcie wyprawy, jako że wówczas przyjmowano, że wspinanie w Himalajach podejmuje się przed nadejściem pory monsunowej, przypadającej w maju lub na początku czerwca. Mimo tego Polacy zdecydowali się na wyjazd i podjęli przygotowania, które zajęły miesiąc.