Karl Landsteiner
lekarz austriacki, noblista
GlyphSignal keeps some article pages out of search while editorial context is expanded.
Dlaczego to jest na topie
Interest in “Karl Landsteiner” spiked on Wikipedia on 2026-06-04.
Sudden spikes in Wikipedia readership generally point to a newsworthy event or emerging public conversation that piques widespread curiosity.
GlyphSignal tracks these patterns daily, turning raw Wikipedia traffic data into a curated feed of what the world is curious about. Every spike tells a story.
Kluczowe wnioski
- Karl Landsteiner (ur.
- 26 czerwca 1943 w Nowym Jorku) – austriacki lekarz patolog i immunolog, laureat Nagrody Nobla w 1930 roku.
- Po studiach chemicznych w Niemczech u Emila Fischera oraz w Szwajcarii u niemieckiego chemika Arthura Hantzscha, Landsteiner powrócił do Wiednia, gdzie w 1896 został asystentem Maxa von Grubera w Instytucie Higieny.
- W 1911 otrzymał nominację na profesora anatomii patologicznej na Uniwersytecie Wiedeńskim.
- W 1901 roku odkrył, że w krwinkach czerwonych występują dwa antygeny, które warunkują zjawisko aglutynacji (zlepiania się krwinek) w zetknięciu z przeciwciałami obecnymi w osoczu krwi grup o odmiennej strukturze antygenowej.
Source note: This page combines GlyphSignal analysis with attributed reference material from Wikipedia. GlyphSignal adds trend context, traffic history, categorization, and editorial interpretation. See how we build these pages.
Source summary
WikipediaKarl Landsteiner (ur. 14 czerwca 1868 w Baden, zm. 26 czerwca 1943 w Nowym Jorku) – austriacki lekarz patolog i immunolog, laureat Nagrody Nobla w 1930 roku.
W 1891 ukończył studia medyczne na Uniwersytecie Wiedeńskim. Po studiach chemicznych w Niemczech u Emila Fischera oraz w Szwajcarii u niemieckiego chemika Arthura Hantzscha, Landsteiner powrócił do Wiednia, gdzie w 1896 został asystentem Maxa von Grubera w Instytucie Higieny. W latach 1898–1908 pełnił funkcję asystenta w uniwersyteckim Zakładzie Anatomii Patologicznej w Wiedniu. W 1911 otrzymał nominację na profesora anatomii patologicznej na Uniwersytecie Wiedeńskim. W 1922 przeniósł się do USA i przyjął stanowisko w Instytucie Rockefellera w Nowym Jorku, pozostając tam do śmierci.
W 1901 roku odkrył, że w krwinkach czerwonych występują dwa antygeny, które warunkują zjawisko aglutynacji (zlepiania się krwinek) w zetknięciu z przeciwciałami obecnymi w osoczu krwi grup o odmiennej strukturze antygenowej. Na podstawie tych obserwacji wyróżnił trzy grupy krwi (A, B oraz 0, którą on sam początkowo oznaczał jako C), za co otrzymał w 1930 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny. W 1940 roku z Alexandrem Wienerem odkrył czynnik Rh.
Content sourced from Wikipedia under CC BY-SA 4.0
