Obrona Dunkierki

Obrona Dunkierki, bitwa o Dunkierkę (fr.: Bataille de Dunkerque) – starcie militarne na obrzeżach miasta Dunkierka w północnej Francji stoczone podczas II wojny światowej pomiędzy aliantami a nazistowskimi Niemcami od 26 maja do 4 czerwca 1940 roku.

Gdy losy kampanii francuskiej na froncie zachodnim były już przesądzone, czasowa obrona Dunkierki była konieczna, aby osłaniać ewakuujące się do Wielkiej Brytanii wojska brytyjskie i inne oddziały alianckie przed oddziałami Wehrmachtu.

Po zakończeniu dziwnej wojny Niemcy zaatakowali Francję 10 maja 1940 r. Na północnym wschodzie niemiecka Grupa Armii B zaatakowała Holandię i posunęła się na zachód, napotykając jedynie słaby opór. W odpowiedzi Naczelny Dowódca Sił Sojuszniczych, francuski generał Maurice Gamelin, zainicjował „Plan D” i wkroczył do Belgii, by zaatakować z boku Niemców w Holandii. Plan opierał się w dużej mierze na fortyfikacjach Linii Maginota wzdłuż granicy niemiecko-francuskiej, lecz siły Wehrmachtu zajęły już większość Holandii, zanim przybyły siły francuskie. Gamelin wobec tego skierował siły pod swoim dowództwem – trzy armie zmechanizowane, francuską 1 i 7 Armię oraz Brytyjskie Siły Ekspedycyjne do rzeki Dijle. 14 maja niemiecka Grupa Armii A przedarła się przez Ardeny i szybko posunęła się na zachód w kierunku Sedanu, a następnie skręciła na północ w stronę kanału La Manche, korzystając z planu feldmarszałka Ericha von Mansteina Sichelschnitt (znanego też jako plan Mansteina) w ramach niemieckiej strategii Fall Gelb (niem. „Wariant Żółty”), skutecznie flankując siły alianckie.