S-125
radziecki przeciwlotniczy zestaw rakietowy
GlyphSignal keeps some article pages out of search while editorial context is expanded.
Dlaczego to jest na topie
Interest in “S-125” spiked on Wikipedia on 2026-07-21.
When a Wikipedia article trends this sharply, it usually reflects a noteworthy real-world event—whether breaking news, a cultural milestone, or a viral discussion driving collective curiosity.
At GlyphSignal we surface these trending signals every day—transforming Wikipedia’s vast pageview data into actionable insights about global curiosity.
Kluczowe wnioski
- Historia Przeciwlotniczy zestaw rakietowy S-125 powstał w ZSRR dla uzupełnienia systemów S-25 i S-75, które nie były zdolne do zwalczania celów lecących na małych wysokościach.
- Prace nad systemem S-125 rozpoczęto oficjalnie na podstawie postanowienia Rady Ministrów z 19 marca 1956 roku.
- Początkowo opracowano dla niego pocisk W-625, skonstruowany w zakładach nr 82 w Tuszynie, lecz okazał się nieudany.
- W wersji lądowej pociski oznaczono W-600P (5W24).
- Produkcję seryjną pocisków rakietowych rozpoczęto w 1959 roku, w Zakładzie Produkcyjnym Nr 32 w Kirowie.
Source note: This page combines GlyphSignal analysis with attributed reference material from Wikipedia. GlyphSignal adds trend context, traffic history, categorization, and editorial interpretation. See how we build these pages.
Source summary
WikipediaS-125 Newa, w kodzie NATO SA-3 Goa – system kierowanych pocisków rakietowych ziemia-powietrze opracowanych w ZSRR w celu uzupełnienia systemów S-25 i S-75, w porównaniu do których miał krótszy zasięg, niższy pułap i mniejszą prędkość, jednak dzięki dwustopniowej konstrukcji rakiety na paliwo stałe lepiej nadawał się do niszczenia manewrujących celów na niskich pułapach.
Przeciwlotniczy zestaw rakietowy S-125 powstał w ZSRR dla uzupełnienia systemów S-25 i S-75, które nie były zdolne do zwalczania celów lecących na małych wysokościach. Nowy zestaw był radzieckim odpowiednikiem opracowywanego w tym czasie amerykańskiego zestawu Hawk. Prace nad systemem S-125 rozpoczęto oficjalnie na podstawie postanowienia Rady Ministrów z 19 marca 1956 roku. Głównym wykonawcą systemu było biuro konstrukcyjne KB-1, zajmujące się układem naprowadzania, a poszczególne elementy opracowywały inne jednostki. Początkowo opracowano dla niego pocisk W-625, skonstruowany w zakładach nr 82 w Tuszynie, lecz okazał się nieudany. W końcu w 1959 roku zaadaptowano do zestawu lądowego S-125 bardziej udany pocisk W-600, opracowywany od 1956 roku przez biuro OKB-2 na potrzeby systemu morskiego M-1 Wołna. W wersji lądowej pociski oznaczono W-600P (5W24). Nowa rakieta pozwoliła przy tym zwiększyć pułap zwalczanych celów z 5 do 10 km. Produkcję seryjną pocisków rakietowych rozpoczęto w 1959 roku, w Zakładzie Produkcyjnym Nr 32 w Kirowie. System S-125 został przyjęty na uzbrojenie postanowieniem władz z 21 czerwca 1961 roku. System S-125 Newa oznaczono w kodzie NATO SA-3 Goa. Wersje eksportowe nazywano S-125 Peczora i posiadały pociski rakietowe 5W24 lub 5W27 Wołna.
W 1963 roku konstruktorzy systemu S-125 zostali nagrodzeni Nagrodą Leninowską.
Content sourced from Wikipedia under CC BY-SA 4.0
