Tkactwo tabliczkowe

Tkactwo tabliczkowe – jedna z najstarszych technik tkackich, obecnie stosowana już tylko w tkactwie artystycznym i ludowym do wykonywania ozdobnych krajek, pasków itp. Tabliczki tkackie były rozpowszechnione w średniowieczu.

Tabliczka tkacka to płytka, w kształcie regularnego wielokąta, wykonana z dowolnego sztywnego materiału. Najczęściej tabliczki wykonywano z kory, rogu, drewna, twardej skóry lub wypalonej gliny. Obecnie twórcy ludowi wykonują tabliczki ze sklejki, kartonu, metalu, tworzyw sztucznych, a hobbyści nawet z kart do gry. Najczęściej stosuje się kwadratowe tabliczki o boku 6–10 cm i grubości ok. 3 mm. W narożnikach tabliczki wywiercone są otwory o średnicy 2–5 mm, przez które przewleka się nitki osnowy. Zarówno powierzchnie tabliczek, jak i krawędzie otworów muszą być bardzo dokładnie oszlifowane, żeby nie zaczepiały włókien przędzy. Otwory w każdej tabliczce są w wyraźny sposób oznaczone, najczęściej stosuje się oznaczenia literowe lub barwne. Często wiercone są też otwory centralne, o nieco większej średnicy. Komplet tabliczek do wykonywania krajek o różnych szerokościach składa się z 8 do 25 sztuk. Wszystkie tabliczki muszą być identyczne. W celu wzbogacenia efektów barwnych w wyrobie stosuje się tabliczki pięcio- lub sześciokątne. Jedną z najbardziej znanych tabliczek tkackich znaleziono w Lund w 1906 r. i pochodzi ona z XI wieku