Utracone pisma święte

Utracone pisma święte – w wierzeniach ruchu świętych w dniach ostatnich (mormonów) zbiorcza nazwa zapisów zawierających objawienia i teksty o charakterze kanonicznym, które nie są obecnie dostępne człowiekowi.

Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich uznaje Biblię za jedno z czterech pism świętych tworzących uznawany przezeń kanon. Mormońska doktryna zgadza się z ogromną i nieocenioną wartością przekazu biblijnego. Jednocześnie zauważa się w niej, iż sama Biblia mówi o swojej niekompletności. Przywołuje się na poparcie tego stwierdzenia ustępy takie jak trzynasty werset dziesiątego rozdziału Księgi Jozuego, czterdziesty pierwszy werset jedenastego rozdziału Pierwszej Księgi Królewskiej, dwudziesty dziewiąty werset dwudziestego dziewiątego rozdziału Pierwszej Księgi Kronik czy trzeci werset trzeciego rozdziału Listu do Efezjan.

Podstawą do występującego w mormońskich wierzeniach przekonania o istnieniu utraconych pism świętych jest również Księga Mormona. Wspomina ona o licznych prorockich tekstach nieobecnych w obecnie znanym tekście biblijnym, chociażby zapisanych przez Zenosa, Zenoka czy Neuma. Miały być one utrwalone na mosiężnych płytach oraz zawierać proroctwa dotyczące przyszłości Izraela oraz przyjścia Jezusa Chrystusa. Jakub, brat Nefiego, oświadczył, że wszyscy prorocy świadczyli o Chrystusie, czego na gruncie samego tylko Starego Testamentu w obecnie istniejącej formie nie można w zasadzie bezpośrednio potwierdzić. Joseph Smith, pierwszy prezydent Kościoła oraz jego twórca, skomentował ten fakt już na początku swojej aktywności religijnej, chociażby w 1832. Częściowym rozwiązaniem tego teologicznego problemu miał być przekład biblijny, którego opracowania podjął się Smith. Jego fragmenty zostały ostatecznie uznane przez Kościół za kanoniczne i włączone w skład Perły Wielkiej Wartości.