Wacław Kowalski

Wacław Kowalski (ur. 19 kwietnia^?/2 maja 1916 w Gżatsku, zm. 27 października 1990 w Brwinowie) – polski aktor filmowy i teatralny.

Urodził się podczas I wojny światowej w mieście Gżatsk (od 1968 r. Gagarin), w ówczesnym Imperium Rosyjskim. Na początku wojny jego ojciec Wiktor Kowalski, z zawodu kowal, wraz z rodziną został ewakuowany przez wojska rosyjskie na wschód (bieżeństwo).

Rodzina Kowalskich wróciła do Polski, do wsi Gnojno po zakończeniu wojny. Dzieciństwo i młodość Wacław Kowalski spędził w Gnojnie, gdzie mieszkał wraz z rodzicami i trzema siostrami. W tym czasie zmarł jego ojciec i jedna siostra. W 1937 r. ukończył seminarium nauczycielskie w Leśnej Podlaskiej i podjął pracę w Instytucie Pedagogiki Specjalnej i jako nauczyciel w wiejskiej szkole na Polesiu. W 1939 r. walczył w kampanii wrześniowej. Po II wojnie światowej rozpoczął studia u prof. Adama Didura w Konserwatorium Muzycznym w Łodzi, marząc o karierze śpiewaka operowego. Przebywając wówczas w Łodzi zgłosił się jako statysta do Teatru Wojska Polskiego. Tam wypatrzył go Leon Schiller i powierzył mu niewielką śpiewającą rólkę. Tak rozpoczęła się jego przygoda z aktorstwem. W 1946 r. zadebiutował na dużym ekranie epizodyczną rolą, śpiewaka z gitarą w pierwszym powojennym polskim filmie Zakazane piosenki. W 1951 zdał egzamin eksternistyczny. W latach 1948–1955 występował w Łodzi; w Teatrze Pinokio (1948–1949) i w Teatrze Nowym (1949–1955). W 1955 r. przeniósł się do Warszawy grając kolejno w: Teatrze Klasycznym w latach 1955–1969, Teatrze Polskim w latach 1970–1977 i Teatrze na Woli w latach 1977–1981.