Wodór jako paliwo konwencjonalne

Wodór jako paliwo konwencjonalne – pojęcie stosowane w odniesieniu do funkcji wodoru jako nośnika energii uwalnianej pod wpływem procesu spalania (w przeciwieństwie np. do procesu łączenia wodoru i tlenu w ogniwach paliwowych).

Wodór ma największą z paliw wartość opałową i ciepło spalania (w odniesieniu do masy). Ze względu na bardzo małą gęstość, wodór niekorzystnie prezentuje się na tle innych paliw, jeżeli wartości te zostaną odniesione do objętości. Z tego powodu wodór sprawdza się dobrze jako paliwo w przypadku pojazdów, w których masa odgrywa większą rolę niż objętość (np. rakietach lub statkach kosmicznych). Wodór ma bardzo wysoki współczynnik dyfuzji w azocie (który jest głównym składnikiem powietrza) co skutkuje dużą szybkością płomienia. Granice palności i wybuchowości wodoru przesunięte są silnie w kierunku końców skali, co skutkuje bardzo szerokim zakresem palności i wybuchowości mieszaniny wodoru i powietrza.

W dyskursie branżowym i popularnonaukowym przyjęły się tzw. kolory wodoru – potoczne etykiety odnoszące się do technologii wytwarzania i zwykle (w przybliżeniu) do profilu emisji gazów cieplarnianych. Nie istnieje jednak jedna, globalnie uzgodniona definicja tych etykiet, a ich znaczenie bywa różnie używane w zależności od kraju i sektora. Z tego powodu w dokumentach regulacyjnych i w analizach coraz częściej stosuje się podejście oparte na intensywności emisji w cyklu życia (LCA) zamiast samych „kolorów”. W Unii Europejskiej używa się m.in. pojęcia „renewable hydrogen” (w tym RFNBO) oraz metod wyznaczania emisji w cyklu życia dla kwalifikacji wodoru jako odnawialnego.