Zespół Waardenburga
GlyphSignal keeps some article pages out of search while editorial context is expanded.
Dlaczego to jest na topie
Interest in “Zespół Waardenburga” spiked on Wikipedia on 2026-07-21.
When a Wikipedia article trends this sharply, it usually reflects a noteworthy real-world event—whether breaking news, a cultural milestone, or a viral discussion driving collective curiosity.
By monitoring millions of daily Wikipedia page views, GlyphSignal helps you spot cultural moments as they happen and understand the stories behind the numbers.
Kluczowe wnioski
- Zespół Waardenburga (ang.
- Łączy je różnego stopnia niedosłuch czuciowo-nerwowy, plamy bielacze na skórze, jasne i niekiedy różnobarwne tęczówki oraz występowanie jasnego pasma włosów.
- i u trzeciej, niespokrewnionej z nimi pacjentki.
- W sierpniu 1947 roku szwajcarski genetyk i okulista David Klein (1908–1993) przedstawił przypadek głuchoniemego dziecka na sympozjum Szwajcarskiego Towarzystwa Genetyków.
- Pełny opis przypadku Klein przedstawił dopiero w 1950 roku.
Source note: This page combines GlyphSignal analysis with attributed reference material from Wikipedia. GlyphSignal adds trend context, traffic history, categorization, and editorial interpretation. See how we build these pages.
Source summary
WikipediaZespół Waardenburga (ang. Waardenburg syndrome) – grupa kilku, genetycznie uwarunkowanych zespołów wad. Łączy je różnego stopnia niedosłuch czuciowo-nerwowy, plamy bielacze na skórze, jasne i niekiedy różnobarwne tęczówki oraz występowanie jasnego pasma włosów.
W 1913 roku Jan van der Hoeve (1878–1952) opisał charakterystyczne cechy dysmorficzne twarzy u jednojajowych, głuchych bliźniaczek o inicjałach J.S. i B.S. i u trzeciej, niespokrewnionej z nimi pacjentki. Kobiety miały zwiększoną odległość między kącikami oczu i skróconą szparę powiekową. W sierpniu 1947 roku szwajcarski genetyk i okulista David Klein (1908–1993) przedstawił przypadek głuchoniemego dziecka na sympozjum Szwajcarskiego Towarzystwa Genetyków. Probant był 10-letnim chłopcem z charakterystycznym częściowym albinizmem włosów głowy, miał błękitne, hipoplastyczne tęczówki, blepharophimosis i malformacje kończyn górnych (przypuszczalnie był to pierwszy opis zespołu Waardenburga typu III). Pełny opis przypadku Klein przedstawił dopiero w 1950 roku. W tym czasie, w grudniu 1948 roku Petrus Johannes Waardenburg (1886–1979), holenderski okulista i genetyk opisał podobny przypadek dorosłego głuchego pacjenta, dokładny opis ukazał się w 1951 roku. Waardenburg uznał, że zespół stanowi odrębną jednostkę chorobową; stwierdził go u 12 na 840 przebadanych głuchoniemych pacjentów. W 1971 roku Arias zaproponował, że istnieją dwa typy zespołu Waardenburga: typ I, z obecnością dystopia canthorum, i typ II, bez tej cechy.
Content sourced from Wikipedia under CC BY-SA 4.0
